Στέκομαι και ατενίζω τη θάλασσα... Φαίνεται τόσο ήρεμη, τόσο γαλήνια αλλά και τόσο μυστηριώδης... Σου δημιουργεί ένα δέος ενώ παράλληλα σε προσκαλεί να την εξερευνήσεις και κατά κάποιο τρόπο να τη δαμάσεις, ξεπερνώντας τις όποιες φοβίες που σου δημιουργεί η απεραντοσύνη της... Ώρες ώρες η σχέση αυτή σου δίνει την εντύπωση ενός φλέρτ, ενός ερωτικού παιχνιδιού... Είναι τυχαίο που είναι γένους θυληκού;Καθώς το τζάμι της μάσκας διαπερνά την επιφάνεια της θάλασσας, απλώνεται μπροστά μου ένας νέος κόσμος. Ο βυθός. Το απέραντο γαλάζιο… Χωρίς βάρος, χωρίς σχήμα, χωρίς μιλιά, χωρίς ανάσα. Ένας πανζουρλισμός χρωμάτων και ένας μαγικός, αέναος χορός υδρόβιων μικροοργανισμών που όλα μαζί συνθέτουν το μαγικό γαλαζοπράσινο χρώμα του βυθού σαν φόντο στο σκηνικό του ονείρου. Ένα θέατρο με πρωταγωνιστές ποικίλα χρωματιστά ζωάκια διαφόρων μεγεθών, άλλα περίεργα και άλλα φοβισμένα, που σε κοιτάνε στα μάτια, σαν ηθοποιοί που λαχταρούν το χειροκρότημα, και σε καλούν να συμμετάσχεις στην παράσταση... Εικόνες από έγχρωμο αλλά συνάμα βο